Iemand fan van James Bond? In ‘ the man with a golden  gun’ uit ’74 scheurt hij over het water in een Thaise long tail boat. Wel, in zo’n schitterend vaartuig hebben we met z’n drietjes de khlongs van Bangkok ontdekt. Voor 15 euro charter je zo’n boot en waan je je  anderhalf uur in een andere wereld… 

Het is me niet helemaal duidelijk waarom Thonburi, zo heet dit district van Bangkok aan westelijke oever van de Chao Phraya rivier, zo authentiek is gebleven. Plots verdwijn je  in een oase van rust en stilte. En dit in het midden van een stad waar alles aan een rotvaart aan je voorbij gaat en waar je vaak het gevoel hebt je in het midden van een mierennest te bevinden.  En ineens lijkt het alsof die gigantische metropool waarin je je bevindt, plots in rook is opgegaan.

Houten huisjes omgeven door waterlelies drijven op het water. Verkopers van fruit, groenten en huishoudproducten peddelen hun kleine bootjes van deur tot deur, boten varen op en af beladen met goederen, mannen hengelen in de visrijke water en de kinderen hebben hier waterpret. Er zijn ergere plekken om te wonen denk ik dan.  Dit is een must-do voor iedereen die ooit naar Bangkok gaat! Echt...

But time flies when you’re having fun!! Onze tijd in Bangkok zit er weer op! Tijd om de ontplofte bom in onze kamer te ontmantelen en in te pakken.  De volgende ochtend om 8u stond het busje ons op te wachten om ons naar onze volgende bestemming te brengen. Op naar Ayuttaya!! Mille zag het helemaal zitten… Zo’n ritje van 80km in een minibus helemaal voor ons alleen. Plek genoeg om zijn neus tegen alle vensters te plakken…

Gesticht rond 1350 als hoofdstad van het koninkrijk Ayutthaya door de Siamese koning U Thong en de stad werd over een periode van ca. 400 jaar door 33 koningen opgebouwd. Over de gloriejaren schrijft de literatuur dat men de vergulde daken en torens van de tempels en paleizen mijlen ver kon zien schitteren.  Een miljoen (!) inwoners telde de stad in de 17e eeuw. Meer dan Londen in die tijd. Het koninkrijk controleerde een gebied zo groot als het huidige Thailand, lag aan de belangrijkste handelsroutes tussen China en India en trok handelaars aan vanuit alle hoeken van de wereld.  In 1767 kwam deze periode van economische groei en stabiliteit abrupt tot een eind! Na jarenlange spanning vielen de Birmanen de stad binnen, namen duizenden  gevangenen, vernielden de paleizen en tempels en lieten de stad over aan de jungle. De overlevenden vluchten 80 km naar het zuiden en bouwden er hun nieuwe hoofdstad: Bangkok!

Ons hotel, het Krungrsri river-hotel is een groot business-hotel dat geen enkel greintje lokale charme uitstraalt maar ons wel charmeert met het vriendelijke personeel, de erg comfortabele kamer op de 8e verdieping met een geweldige uitzicht op de rivier en een enorm ontbijtbuffet. Mille vindt vooral het dik tapijt dat hier overal ligt super om op te lopen. Om maar te zwijgen van de jonge Thaise deernes achter de receptie die hij zonder verpinken rond zijn vinger draait. Het moet gezegd zijn: het heeft zo z’n voordelen met een peuter reizen! De Thai zijn er in elk geval kierewiet van en niets is hen teveel als het op de kleinste aankomt.

Er zijn voor ons twee reden om ons overdag low-profile te houden. Ten eerste de hitte. Met Mille op het heetst van de dag ruïnes van tempels gaan bezoeken is geen bijster goed idee. Ten tweede wordt Ayutthaya overdag overspoeld door dagjestoeristen vanuit Bangkok. No way Jose! Dus kwam gisteren de tuktuk ons oppikken rond half vijf in de namiddag! Voor Mille kon de pret weer niet op! Drie uur lang tuktuk-rijden, van de ene majestueuze rood bakstenen ruïne naar de andere. Restanten van tempels die ons een fractie van de grandeur van ooit reflecteren. En bovenal… het leek wel alsof er verder geen levende ziel te bespeuren viel. Op die manier kwamen tot ruïnes pas echt tot hun recht en kon je mits een gezonde dosis fantasie je je een voorstelling maken van de bedrijvigheid die hier hing. Okè… de taferelen die in ons hotel omhoog hangen over het dagelijkse, vroegere, leven hielpen me ook wel… Een beetje dan...

Vandaag, hebben we bijna hetzelfde gedaan maar dan toch een beetje anders… Ayutthaya ligt namelijk op de samenvloeiing van drie rivieren en een aangelegd extra kanaal zorgt ervoor dat het grondgebied van de (oude) stad volledig omringd is door water! De tempels waren in vroegere tijden enkel via de waterwegen te bereiken en werden dus gebouwd om vanaf het water te schitteren in al hun schoonheid.  Dus klauterden we, ergens late namiddag, in een bootje om op die manier de zon te zien ondergaan achter de, nog steeds, indrukwekkende restanten van de gigantische tempelcomplexen. En Mille, die genoot ervan om vanuit de boot de vissen in het water te zien zwemmen, de kinderen te zien spelen aan de oevers van de rivier en de boten die ons passeerden te  observeren. Of door aan de knopjes van mama haar camera te prullen, op de rug te kloppen van het andere koppel dat op onze boot zat, aan papa’s haren te trekken of de snoepjes van schip(s)ter af te schooien.

En nu ga ik de notebook toeklappen om aan onze laatste nacht in Ayutthaya te beginnen. Morgen staat er een dagje heerlijk niksnutten op het programma. Verder dan een wandelingetje in de buurt en een plons in het zwembad gaan we volgens de planning niet komen! Morgenavond omstreeks 19.30u stappen we op de nachttrein richting het noorden. Spannend!!!

Noot:
We verkeren alle drie in super vorm en blaken van gezondheid! Mille eet goed maar we krijgen er op geen enkele manier groentjes in. Da’s dan maar een taak voor de grootouders eens we terug thuis zijn!

Wat ik gisteren, ongetwijfeld door de vermoeidheid want het was al laat, nog vergeten ben…
Enkele maanden geleden werd Thailand geteisterd door enorme overstromingen. Een piepklein item in ons laatavond journaal. Iets dat je vanuit je ooghoek terloops zien passeren hebt. Of niet.  Tijdens het boottochtje zagen we pas echt wat een ravage het is geweest en wat het betekent als water tot 6 meter hoog staat. Nog steeds ligt er massa’s achtergebleven puin tussen en langs de huizen. Zelfs de ruïnes van de oude stad zijn niet gespaard gebleven door de krachten van moeder natuur. Maar de Thai zijn een volk die niet snel uit hun lood geslagen zijn. In alle eerlijkheid… Het is het meest bedrijvige en hardst werkende volk van alle landen waar ik ooit geweest ben. En die laten hun kop niet zo snel hangen. Die kunnen wel tegen een stootje. Maar ze likken ondanks alles toch de wonden…